Slideshow image Slideshow image
Previous Next
Φυτά - Δενδρύλλια

Φυτά - Δενδρύλλια Λάρισα
Στα Φυτώρια Αγιάς, που βρίσκονται  Αγιόκαμπου 77 στη Λάρισα, διακινούμε δενδρύλλια και φυτά αποκλειστικά δικής μας παραγωγής.
 
Πέρα από την ποικιλία που επιθυμεί κάποιος να προμηθευτεί, θα πρέπει να επιλέξει και το κατάλληλο υποκείμενο για το αγροτεμάχιο το οποίο πρόκειται να φυτέψει.
 
Τα υποκείμενα, ανάλογα με τον τρόπο αναπαραγωγής τους, χωρίζονται σε 3 κατηγορίες:
- Σπορόφυτα (άγρια)
- Μοσχεύματα (είτε χειμερινά είτε θερινά)
- Ιστοκαλλιέργειας in vitro (εργαστηριακά)
 
Στο σημείο αυτό θα πρέπει να προσέξει ο παραγωγός διότι αγοράζοντας κάποια ποικιλία, το υποκείμενό της μπορεί να ανήκει σε μία από τις τρεις κατηγορίες, οι οποίες χρησιμοποιούνται για διαφορετικό σκοπό, επομένως έχουν διαφορετικές προδιαγραφές άρα και διαφορετική τιμή.
 
Εμείς, στο φυτώριό μας, χρησιμοποιούμε και τις 3 κατηγορίες υποκειμένων, ανάλογα με τις ανάγκες του κάθε παραγωγού, εξηγώντας του πάντα τι αγοράζει άρα και τι πληρώνει.
 
 
Κεράσια
Το κεράσι αποτελεί ένα από τα λαχταριστά Ελληνικά φρούτα και μεγάλο μέρος του πληθυσμού τα καταναλώνει. Η κερασιά αποτελείται από πολύ μεγάλο αριθμό λευκών ανθέων και για αυτό χρησιμοποιείται και ως δέντρο για τη καλαισθησία σε πάρκα μεγαλουπόλεων.Η παραγωγή κερασιών στην Ελλάδα εξαρτάται από τις κλιματολογικές συνθήκες που θα υπάρξουν στη περίοδο της άνθησης και συλλογής των καρπών. Οι βροχές στη περίοδο της άνθησης και ωρίμανσης των καρπών γίνεται ακόμη και να καταστρέψουν ολόκληρη την ετήσια παραγωγή. Η μέση ευνοϊκότερη θερμοκρασία του καλοκαιριού για να έχουν ομαλή ανάπτυξη τα δένδρα είναι οι 25 βαθμοί Κελσίου. Η κερασιά αντέχει περισσότερο στις χαμηλές θερμοκρασίες από τη βερικοκιά και τη ροδακινιά αλλά αντέχει πιο λίγο από την αχλαδιά και τη μηλιά.
 
Τα καταλληλότερα εδάφη για τη καλλιέργειά της είναι εκείνα που στραγγίζουν σχεδόν τέλεια αλλά παράλληλα αποθηκεύουν και την απαραίτητη υγρασία, επομένως αυτά είναι τα βαθιά εδάφη με κοκκινόχωμα αλλά και χωρίς ασβέστιο.
 
 
 
 
Αχλάδια
Η αχλαδιά έχει άνθη λευκόχρωμα ή είναι απαλού ρόδινου χρώματος και μοιάζουν με αυτά της μηλιάς. Οι καλλιεργούμενες αχλαδιές πολλαπλασιάζονται με σπόρο και στη συνέχεια με εμβολιασμό. Από 4 μέχρι 7 χρόνια μετά τη φύτευση αρχίζει η ικανοποιητική απόδοση του δέντρου. Η αχλαδιά καλλιεργείται για το νόστιμο καρπό της το αχλάδι. Είναι εξαιρετικά ανθεκτική στις χαμηλές θερμοκρασίες και μπορεί να αντέξει και στους –20 βαθμούς αλλά πριν αρχίσει η άνθιση. Όταν οι καρποί δέσουν τότε η ανθεκτικότητα του δέντρου στο κρύο πέφτει και φτάνει στους –2 βαθμούς. Το έδαφος πρέπει να είναι ελαφρύ και δροσερό ενώ αργιλώδη εδάφη είναι απαγορευτικά στην ανάπτυξη του δέντρου. Συνήθως σε ένα στρέμμα μπορούν να φυτευτούν 15-25 δέντρα αλλά σε μη ζωηρές ποικιλίες μπορούμε να δούμε και 100 δέντρα ανά στρέμμα. Όταν δεν υπάρχει αρκετή υγρασία ή ικανοποιητικός αριθμός βροχοπτώσεων τότε χρειάζεται πότισμα γιατί το δέντρο είναι ευαίσθητο στην ξηρασία.
 
Στην Ελλάδα η συστηματική καλλιέργεια της αχλαδιάς γίνεται κυρίως στη Μακεδονία (περίπου το 40% της εγχώριας παραγωγής) ,στην Πελοπόννησο (το 27% της παραγωγής) στη Δυτική Στερεά και στη Θεσσαλία.
 
 
 
 
Μήλα
Το μήλο είναι φρούτο, καρπός του δέντρου μηλιά (επιστ.: Μηλέα η ήμερος, λατ. Malus domestica) της οικογένειας των Ροδοειδών (Rosaceae). Είναι ένα από τα πιο διαδεδομένα και ευρύτατα καλλιεργούμενα φρούτα. Το δέντρο είναι φυλλοβόλο και φτάνει τα 5-12 μέτρα ύψος με φύλλα που έχουν ελλειψοειδές σχήμα και μυτερή άκρη. Ανθίζει την άνοιξη με άσπρα άνθη (ελαφρά ροζ στην αρχή), 2.5-3.5 cm σε διάμετρο, με πέντε πέταλα. Τα φρούτα ωριμάζουν το φθινόπωρο και συνήθως έχουν διάμετρο 5-9 cm (και σπάνια μέχρι και 15 cm). Η μηλιά είναι δέντρο κυρίως των ψυχρών και υγρών περιοχών. Απαιτεί δροσερό καλοκαίρι και αντέχει σε πολύ χαμηλές θερμοκρασίες, οι οποίες είναι απαραίτητες για τη διακοπή του λήθαργου των οφθαλμών της και το δροσερό καλοκαίρι για παραγωγή μήλων υψηλής ποιότητας. 

Συνιστάται η επιλογή κατηφορικών τοποθεσιών για την αποφυγή έτσι κινδύνων όπως άνεμοι, παγετώνες κτλ. Απαιτεί εδάφη με καλή αποστράγγιση, σύσταση αμμοπηλώδη, pH εδάφους 6,5 - 6,8.

Ποικιλίες

 

 
Βύσσινα
Η οξύχυμος κερασιά παράγει ξινά κεράσια. Τόσο ξινά, που οι νοικοκυρές για να τα κάνουν γλυκό του κουταλιού χρησιμοποιούν ίσα μέρη ζάχαρης και καρπού. Όταν όμως δέσει το σιρόπι τους, γίνεται το πιο λαχταριστό διακοσμητικό σε παγωτά, όπως το καϊμάκι και η βανίλια, και, όταν αραιωθεί με νερό, ο πιο εύγευστος χυμός. Πρόκειται για τα βύσσινα, που εμφανίστηκαν και θα μείνουν για πολύ λίγο στα οπωροπωλεία, γιατί είναι φρούτα ανόθευτα από βιολογικές μεταλλάξεις και η εποχή της συγκομιδής τους είναι πολύ μικρή. Οπότε, αναζήτησέ τα έγκαιρα! Ξεχωρίζουν από τα κεράσια χάρη στο ανοικτό κόκκινο χρώμα τους. Τα βύσσινα περιέχουν περισσότερα οξέα (κιτρικό και μηλικό) από τα κεράσια, γι αυτό είναι υπόξυνα και ονομάζονται και οξυκέρασα.
 
Έχουν περίπου τις ίδιες ιδιότητες με τα κεράσια. Τρώγονται ευχάριστα, ραντισμένα με ρούμι ή κονιάκ και πασπαλισμένα με ζάχαρη.Τα κουκούτσια τους περιέχουν υδροκυανικό οξύ, ενώ έχουν την ίδια θρεπτική αξία με τα κεράσια. Είναι ωφέλιμα για όσους πάσχουν από αναιμία, ενώ η βυσσινάδα είναι ιδιαίτερα ευεργετική για τον πυρετό.
 
 
 
 
 
Ροδάκινα
Ευδοκιμεί καλύτερα σε βαθιά και αμμοπηλώδη εδάφη, καλής αποστράγγισης και πτωχά σε CaCO3. Αποδίδει καρπούς μετά το τρίτο χρόνο από τη φύτευση της, των οποίων η ποιότητα είναι καλύτερη σε περιοχές όπου τα καλοκαίρια είναι ζεστά και οι χειμώνες ήπια κρύοι. Ένας ανοιξιάτικος παγετός μπορεί να καταστρέψει τα άνθη που είναι αρκετά ευαίσθητα στο κρύο.
 
ΤΡΟΠΟΙ ΦΥΤΕΥΣΗΣ: Οι αποστάσεις φύτευσης κυμαίνονται από το 1,5 μέτρο εώς τα 5 μέτρα επί της σειράς και από τα 3.5 μέτρα εώς τα 6 μέτρα εκατέρωθεν της.
 
 
 
 

Νεκταρίνια
Η νεκταρινιά ευδοκιμεί καλύτερα σε βαθιά και αμμοπηλώδη εδάφη, καλής αποστράγγισης και πτωχά σε CaCO3. Αποδίδει καρπούς μετά το τρίτο χρόνο από τη φύτευση της, των οποίων η ποιότητα είναι καλύτερη σε περιοχές όπου τα καλοκαίρια είναι ζεστά και οι χειμώνες ήπια κρύοι. Ένας ανοιξιάτικος παγετός μπορεί να καταστρέψει τα άνθη που είναι αρκετά ευαίσθητα στο κρύο.  Τα φυσικά χαρακτηριστικά του δέντρου είναι ίδια με της ροδακινιάς, ενώ παρόμοιες είναι και οι καλλιεργητικές φροντίδες. Τα νεκτρίνια επηρεάζονται εύκολα από τις κλιματικές συνθήκες, οι οποίες προσβάλουν κυρίως το φλοιό του καρπού.Συνεχείς βελτιώσεις των ποικιλιών, οδήγησαν σε νέες βελτιωμένες ποικιλίες, υψηλής αντοχής, με μεγάλου μεγέθους καρπούς και υψηλή παραγωγικότητα.
 
 
 
 

Βερίκοκα
Η βερικοκιά είναι οπωροφόρο, μακρόβιο, φυλλοβόλο δέντρο και ανήκει στο γένος Προύνος της οικογένειας των Ροδοειδών. Η άνθιση ολοκληρώνεται πριν βγουν τα φύλλα και γίνεται την άνοιξη (αρχές Μαρτίου-Απριλίου), είναι δε μικρής διάρκειας. Η καλλιεργούμενη βερικοκιά πολλαπλασιάζεται με εμβολιασμό που γίνεται σε συγγενικά είδη, κυρίως σε αμυγδαλιά αλλά και σε ροδακινιά, κορομηλιά και δαμασκηνιά. Για την καλλιέργεια της τα πιο κατάλληλα εδάφη είναι αυτά με μία μέση σύσταση και λεπτή υφή. Όταν υπάρχει δυνατό και ξαφνικό κρύο ή παγετός τότε οι ανθοί καταστρέφονται, αν και τα δέντρα είναι ανθεκτικά και σε πολύ χαμηλές θερμοκρασίες. Υψηλές θερμοκρασίες επίσης προκαλούν αλλοιώσεις στον καρπό. Τα δέντρα χρειάζονται καλό πότισμα την περίοδο της ανθοφορίας τους.
 
 
 
 

Δαμάσκηνα
Η δαμασκηνιά είναι αγγειόσπερμο, δικότυλο , φυλλοβόλο δέντρο και ανήκει στο γένος Προύνος (Prunus), στην οικογένεια των Ροδοειδών (Rosaceae), και είναι αδελφικό δέντρο με την κορομηλιά. Το δέντρο φτάνει σε ύψος τα 12 μέτρα ,έχει πλούσιο ριζικό σύστημα αλλά επιπόλαιο όπως οι κορομηλιές. Οι ανθοφόροι οφθαλμοί του φέρουν 2-3 άνθη. Ο καρπός της δαμασκηνιάς είναι το δαμάσκηνο. Δεν αντιμετωπίζει πρόβλημα προσαρμογής σε κλίμα και έδαφος. Ανθεκτική στο ψύχος , ακόμα και για τα άνθη της. Πολλαπλασιάζεται με εμβολιασμό ροδακινιάς ή αμυγδαλιάς και φυσικά του συγγενικού της φυτού της κορομηλιάς. Χρειάζεται αραίωμα των καρπών της έτσι ώστε να αυξηθεί η ποσότητα παραγωγής και να μην σπάσουν τα κλαδιά από το βάρος.
 
 
 
 

Λωτοί
Ο λωτός μπορεί να καλλιεργηθεί σε διάφορους τύπους εδαφών, ακόμη και σε αργιλώδη.Τα καλύτερα αποτελέσματα όμως τα δίνει όταν καλλιεργείται σε βαθιά, γόνιμα ή και μέσης σύστασης εδάφη, ουδέτερου pH. Στην καλλιέργεια του λωτού οι κλιματικές συνθήκες που θα μπορούσαν να αποβούν ζημιογόνες είναι η εμφάνιση θερμοκρασιών μικρότερων των -18 °C κατά τη χειμερινή περίοδο ή στους -3 °C πριν από το άνοιγμα των οφθαλμών. Σε ότι αφορά την Ελλάδα, αν και ο Λωτός ήταν γνωστός στην αρχαιότητα, στους μετέπειτα χρόνους σχεδόν λησμονήθηκε και άρχισε να γίνεται ευρύτερα γνωστός και πάλι μόλις τα τελευταία χρόνια. Δυστυχώς στην Ελλάδα ο περισσότερος κόσμος δεν γνωρίζει ότι για να είναι εύγεστος ο Λωτός θα πρέπει να καταναλώνεται ώριμος.
 
 
 
 

Σύκα
Η συκιά είναι δένδρο δίοικο και για να γονιμοποιηθεί έχει ανάγκη τη γύρη της αγριοσυκιάς, η οποία μεταφέρεται από ένα έντομο, που λέγεται ψήνας. Ο ψήνας επωάζεται το χειμώνα μέσα στο σύκο της αγριοσυκιάς. Το έντομο αυτό μεταφέρει ο παραγωγός και τοποθετεί στο συκεώνα, κρεμώντας αρμαθιές από αγριόσυκα κάτω από κάθε δένδρο. Είναι δένδρο φυλλοβόλο που το ύψος του φθάνει τα 2-5 μέτρα και σπανίως τα 10 μέτρα και διατηρείται 50-60 χρόνια. Η καλλιέργεια της συκιάς απαιτεί εύφορα και καλά στραγγιζόμενα από το νερό εδάφη. Ωστόσο πέρα από τις άριστες συνθήκες υπάρχουν πολλοί τύποι εδαφών που μπορεί να γίνει η καλλιέργεια. Γενικά το φυτό προσαρμόζεται καλύτερα σε αλκαλικά εδάφη με ph 6-7.8..Η ωρίμανση και η συγκομιδή των σύκων ξεκινά από τα τέλη Ιουλίου και συνεχίζεται μέχρι τα μέσα Οκτωβρίου. Τα σύκα, που προορίζονται για αποξήρανση συλλέγονται υπερώριμα και αφού πέσουν από το δένδρο. Μετά τη συγκομιδή, τα σύκα ξεραίνονται σε θερμοκήπια και απεντομώνονται σε ειδικούς κλιβάνους. Στη συνέχεια μεταφέρονται στους χώρους επεξεργασίας, όπου διαλέγονται και συσκευάζονται.
 
 
 
 

Αμύγδαλα
Η αμυγδαλιά αναπτύσσεται και καλλιεργείται σε θερμά κλίματα κυρίως λόγω του ότι ανθίζει νωρίς την άνοιξη.Για την προστασία των αμυγδαλεώνων, κατά την άνθηση ψεκάζεται νερό κάτω από τα δέντρα οπότε αποφεύγονται οι δυσμενείς επιδράσεις του παγετού.Η αμυγδαλιά θεωρείται από τα ανθεκτικότερα στην ξηρασία καρποφόρα δένδρα. Οι ευνοϊκοί τύποι εδαφών είναι ανάλογοι με το είδος τού υποκειμένου επάνω στο οποίο εμβολιάζεται η Αμυγδαλιά. Γενικά όμως η αμυγδαλιά κάνει σχεδόν σε όλα τα είδη εδαφών , ακόμη και σε πετρώδη και με μεγάλη κλίση εδάφη.
 
 
 
 
Καρύδια
Η Καρυδιά γίνεται παντού, όπου δεν υπάρχουν συχνές και παρατεταμένες παγωνιές. Αλλά προσαρμόζεται καλύτερα σε ζεστούς τόπους και δεν την ενοχλούν τόσο οι άνεμοι. Σε τόπους ζεστούς τη συναντούμε και σε υψόμετρο μέχρι 800 μέτρα, αλλά σε τόπους όχι τόσο ζεστούς και στα 600 μ. ύψος. Καλλιεργείται κάτω από μεγάλη ποικιλία κλιματικών συνθηκών' αποδίδει όμως σε περιοχές με δροσερό και υγρό κλίμα. Για να αποκτήσουν οι καρποί της καλό μέγεθος η περίοδος βλαστήσεώς της το καλοκαίρι πρέπει να είναι μεγάλη. Πολύ υψηλές όμως θερμοκρασίες -πάνω από 38°C- είναι δυνατό να προκαλέσουν εγκαύματα στους καρπούς. Επειδή το φθινόπωρο η ξυλοποίηση των βλαστών γίνεται αργά, παθαίνει ζημιές από πρώιμους παγετούς το χειμώνα. Ζημιές από παγετούς παθαίνει και την άνοιξη, γι'αυτό δεν πρέπει να φυτεύεται σε παγετόπληκτες περιοχές. Ορισμένες ποικιλίες έχουν μεγάλες απαιτήσεις σε χαμηλές θερμοκρασίες το χειμώνα για να διακοπεί ο λήθαργός τους. Σε περιοχές που ο χειμώνας είναι ζεστός τα δέντρα καθυστερούν να βλαστήσουν την άνοιξη.
 
 
 
 

Κάστανα
Η καστανιά για να αναπτυχθεί χρειάζεται υψόμετρο μεταξύ 100-900 μέτρων για να αναπτυχθεί. Αναπτύσσεται καλύτερα σε ζεστές εύκρατες περιοχές, και είναι δέντρο που αντέχει της χαμηλές θερμοκρασίες. Με τις υψηλές θερμοκρασίες δεν έχει ιδιαίτερο πρόβλημα.
 
Προσοχή: Εάν το φθινόπωρο που είναι να πέσουν τα κάστανα έχει καλοκαιρινό ζεστό καιρό, τότε ίσως και η ποιότητα τους να υποβαθμιστεί. Καλό θα ήταν να προστατεύσουμε την καστανιά από ανέμους για να ενισχυθεί έτσι η παραγωγή μας.
 
Προτιμάται αμμώδες και αργιλώδες έδαφος με κατάλληλο PH μεταξύ 5,5 και 6,5 (δηλαδή τα όξινα εδάφη).
 
 
 
 
Ελιές
Είναι δέντρο αειθαλές, έχει φύλλα αντίθετα, λογχοειδή, δερματώδη, σκουροπράσινα στην άνω επιφάνεια και αργυρόχροα στην κάτω. Τα άνθη της είναι λευκωπά, μονοπέταλα και πολύ μικρά, σχηματίζουν ταξιανθία βότρυος και εμφανίζονται προς το τέλος Μαΐου. Ο καρπός της ελιάς ωριμάζει στα μέσα προς τέλη του φθινοπώρου, οπότε και ξεκινάει η συγκομιδή, ή το λιομάζωμα. Η ελιά παραδοσιακά μαζεύεται με το χέρι, και το μάζεμα της ελιάς αποτελεί εδώ και αιώνες σημαντική αγροτική δραστηριότητα σε πολλές περιοχές της Μεσογείου. Ο καρπός της ελιάς είναι πολύ βασικός για τη Μεσογειακή διατροφή, τόσο ως εδώδιμος όσο και επειδή από αυτόν παράγεται το ελαιόλαδο. Ο καρπός της ελιάς είναι θαυμάσια πηγή μονοακόρεστων λιπαρών οξέων. Η ελιά παρέχει φυτικές ίνες και μέταλλα στον οργανισμό και είναι πηγή της βιταμίνης Ε, που είναι φυσικό αντιοξειδωτικό. Θεωρείται επίσης ότι η βιταμίνη Ε, επιβραδύνει τις αλλοιώσεις των κυτταρικών μεμβρανών και καταπολεμά την οστεοπόρωση.
 
 
 
 

Κλήματα
Η Ελλάδα, πατρίδα του Διονύσου, θεού του κρασιού, έχει την πιο μακρόχρονη ιστορία του κρασιού στον κόσμο, καθώς και την πλουσιότερη κληρονομιά. Το ελληνικό κρασί παράγεται εδώ και περισσότερα από 4.000 χρόνια. Το αρχαιότερο πατητήρι για την παραγωγή κρασιού, ο Ληνός, ανακαλύφθηκε στο Βαθύπετρο της Κρήτης. Ο πολιτισμός του οίνου -η κατανάλωση κρασιού ως κοινωνικό γεγονός και η εκλεπτυσμένη εκτίμησή του- αναπτύχθηκε για πρώτη φορά από τους αρχαίους Έλληνες.
 
Σήμερα η Ελλάδα παίζει πια ρόλο στο διεθνή πολιτισμό και στη βιομηχανία του κρασιού. Σε έναν κόσμο όπου το Chardonnay, το Sauvignon Blanc, το Cabernet Sauvignon και το Merlot κυριαρχούν, οι εγχώριες ποικιλίες σταφυλιών, σημαντικές λόγω της μοναδικότητάς τους αλλά και της ποιότητας των κρασιών που προσφέρουν, μπορούν να κάνουν την τόσο αναγκαία διαφορά. Οι Έλληνες οινοπαραγωγοί, μέσα από την καλύτερη κατανόηση της φυσιολογίας του κλήματος, το συνταίριασμα της τοποθεσίας με την ποικιλία αμπέλου και την προσήλωση στη λεπτομέρεια, έχουν συνειδητοποιήσει τις δυνατότητες των ντόπιων διαμαντιών της αμπελουργίας.
 
 
 
 

Κυδώνια
Η κυδωνιά είναι δέντρο ή θάμνος, μέχρι 8 μέτρα ύψος. Τα φύλλα του είναι οβάλ, χνουδωτά και γκριζωπά όταν είναι νεαρά. Τα άνθη του είναι άσπρα ή ροζ. Οι καρποί είναι χνουδωτοί, αχλαδοειδή ή σε σχήμα μήλου, και έχουν στο κέντρο 5 προσκολλημένες μάζες που έχει η κάθε μια 8-16 σπόρους. Οι σπόροι είναι καφέ, με μήκος γύρω στα 10 χιλιοστά. Ως καλλιεργούμενο φυτό προτιμά τα πηλοαμμώδη εδάφη, όπως επίσης και τα υγρά, αρκεί να στραγγίζονται καλά. Ο πολλαπλασιασμός της γίνεται με μοσχεύματα, παραφυάδες και καταβολάδες. Ζει μέχρι και 50 χρόνια. Είναι δέντρο γνωστό από τα αρχαιότατα χρόνια, αφιερωμένο στην Αφροδίτη. Για το λόγο αυτό ονομάζεται και «Μήλο της Αφροδίτης».
 
 
 
 

Ακτινίδια
Το ακτινίδιο (ή αλλιώς κίουι) είναι γένος φυτών. Ανήκει στην οικογένεια των Ακτινιδιοειδών και προέρχεται από την Ασία. Το ακτινίδιο είναι θάμνος με άνθη χρώματος κόκκινου ή λευκού. Τα φύλλα του έχουν ωοειδές σχήμα και στο κάτω μέρος τους έχουν χνούδι. Ο καρπός του είναι ράγα και είναι εδώδιμος, με γλυκόξινη γεύση. Το εξωτερικό του μέρος είναι χρώματος καφέ και το εσωτερικό είναι χυμώδες, με πράσινο χρώμα και μικρά σποράκια, χρώματος μαύρου. Το φυτό ευδοκιμεί σε γόνιμα και υγρά εδάφη. Η σπορά του φυτού γίνεται κατά την άνοιξη και η συγκομιδή στα μέσα Οκτωβρίου.
 
Σήμερα το ακτινίδιο καλλιεργείται και στην Ευρώπη (Γαλλία, Ιταλία). Το ακτινίδιο, για να ευδοκιμήσει χρειάζεται περιοχές με ήπιο χειμώνα και θερμό και υγρό καλοκαίρι. Για το λόγο αυτό, στον ελληνικό χώρο καλλιεργείται στην Πιερία, όπου έχει κατοχυρωθεί με ονομασία προέλευσης (ΠΓΕ) από το 2002, στην περιοχή του ποταμού Σπερχειού στη Φθιώτιδα όπου έχει κατοχυρωθεί με πιστοποιημένη ονομασία προέλευσης (ΠΟΠ) αλλά και στην Πέλλα, την Ημαθία, το Μεσολόγγι, τα Χανιά, το Ρέθυμνο, την Άρτα και την Πρέβεζα.
 
 
 
 

Ροδιές
Η ροδιά είναι φυτό του γένους πουνική (Punica) της οικογένειας πουνικίδες (Punicaceae). Ανήκει στην τάξη μυρτώδη (Myrtales). Το γένος πουνική περιλαμβάνει δύο είδη, με σημαντικότερη την Πουνική τη ροιά ή Ροιά η κοινή (Punica granatum). Αυτή είναι γνωστή με τα κοινά ονόματα ροδιά, ροϊδιά, ρογδιά και ρωβιά (στην Κύπρο). Καλλιεργείται κυρίως για τους καρπούς της, από τους οποίους παρασκευάζονται δροσιστικά ποτά και σιρόπια (γρεναδίνη), όπως επίσης και για καλλωπιστικούς σκοπούς (νάνες και διπλανθείς ποικιλίες κυρίως).Καλλιεργείται κυρίως σε εύκρατες περιοχές, τόσο σε χαμηλό όσο και σε υψηλό υψόμετρο ενώ η δυνατότητα επέκτασης της καλλιέργειας σε ξηρές περιοχές με εδάφη υψηλής αλατότητας, είναι πολύ μεγάλη καθώς δεν απαιτεί ιδιαίτερες εδαφικές συνθήκες. Tα πολύ υγρά εδάφη θεωρούνται ακατάλληλα.
 
 
 
 

Εσπεριδοειδή
Ο όρος εσπεριδοειδή αναφέρεται σε μία ομάδα φυτών που κατατάσσεται στην οικογένεια ρυτοειδή. Είναι χαμηλά δένδρα, που τα φύλλα τους δεν πέφτουν (αειθαλή) και ευδοκιμούν στις τροπικές ή ημιτροπικές και στις εύκρατες χώρες.
 
Τα δέντρα αυτά τα λένε και "ξινά", γιατί η γεύση των καρπών τους είναι ξινή ή υπόξινη. Τα εσπεριδοειδή λέγονται ακόμα και "λεμονοπορτόκαλα" και "ξινόδενδρα". Τα φύλλα και τα άνθη τους ευωδιάζουν.
 
 
 
 
Επικοινωνία
Αγιόκαμπου 77, Λάρισα Τηλ: 2494022579, 2494024145 Κιν: 6972816088